“Hoe oud zijn je billen”

“Boris was een jaar of 40 toen hij bij me kwam.

Hij was moe, sliep slecht en piekerde veel, hij had kopzorgen en was getipt om eens bij mij langs te gaan.

Ik kende ‘m een beetje, via via.

Groot en stevig oogde hij. Niet qua postuur stevig, maar qua voorkomen. Z’n kringen onder zijn ogen en zijn iets doffe blik waren trouwens niet te missen. Korte rode stekeltjes en sproetjes gaven hem met z’n 40 jaar ook nog iets jeugdigs. Kortom, leuke vent om te zien.

Was benieuwd wat er met ‘m was en of ik iets voor hem kon doen…

Geldzorgen had ie, vertelde hij. Ooit een vaste baan in loondienst met een prima salaris maar het kriebelde altijd om iets voor zichzelf te beginnen en dat deed ie. Het werd hard werken voor de kost. Hij had een jong gezin te onderhouden. Maar goed, als je net voor jezelf begint, verwacht je niet anders dan dat je in eerste instantie hard en veel werkt; maar daar moet op een gegeven moment wel verandering in komen, zo zei hij. Inmiddels had hij ook last van de economische crisis en hij hield z’n hoofd nauwelijks boven water. Eigenlijk verlangde hij terug naar het onbezorgd in loondienst zijn van jaren geleden.

Ik luisterde naar zijn hele verhaal. Hij was heel duidelijk, hij praatte veel, was onrustig, doodmoe en hij liet het zien.

Op een gegeven moment onderbrak ik zijn lange verhaal en zei: “OK, en nu ben je hier gekomen. Wat heb je nodig, zodat het weer goed gaat met je?”

Hij zuchtte en zei: “Een ton”.

Ik keek verbaasd, tilde iets m’n wenkbrauwen op.

“Ja, ik heb gewoon geld nodig, dan hoef ik niet meer te lobbyen bij investeerders en mezelf steeds weer te bewijzen! Dan ben ik niet meer zo afhankelijk!”

Zijn stem klonk pittig, geïrriteerd en gefrustreerd.

“Dan moet je naar een bank” zei ik. “Ik kan je geen ton lenen. Kennelijk heb je besloten om naar mij te komen. Wat kan ik voor je doen? Wat heb je nodig?”

“Een trap onder m’n kont, heb ik nodig. Ophouden met zeiken, kiezen op elkaar en doorgaan”.

Hij klonk bitter, z’n blik was star, alsof hij ergens dwars doorheen keek. Alsof hij niet helemaal aanwezig was.

“En hoeveel trappen onder je kont heb je jezelf al gegeven?” vroeg ik.

“Ach zoveel”, diepe zucht.

“En? Heeft het je iets geholpen?”

Hij schudde z’n hoofd, keek me heel even vragend aan, bijna smekend en draaide daarna acuut z’n hoofd af en staarde weer in de leegte.

“Wat heb je nodig?”, vroeg ik nog een keer, ik praatte nu heel zachtjes.

Weer keek hij me doordringend aan en ik hem.

Zijn lip begon iets te trillen.

Toen brak hij.

Hij begon te huilen en schreeuwde:

“Liefde! Liefde heb ik nodig! Verder niets!”.

Nu kwam er een stortvloed aan tranen. Z’n lichaam helemaal voorover gebogen, lange snottepegels drupten mee.

Ik liet hem heel even en zei: “Huil maar en adem ondertussen goed door”. Nauwelijks reactie.

“Boris, adem door”, zei ik iets dwingender.

Hij deed het.

“Hoe oud zijn je billen?” vroeg ik.

Even keek hij op en trok een gezicht van wat bedoel je?

“Hoe oud ben je?”

“40” zei hij tussen z’n tranen door.

“Ok, voel je 40-jarige billen terwijl je huilt en voel je ademhaling, dan troost je jezelf tijdens het huilen”.

Hij keek me heel even aan. Zijn blik was heel anders dan daarnet; zoveel zachter. Het huilen stopte. Hij zuchtte diep en glimlachte verlegen.

“Sohee, die zat dwars” zei hij. “Waar kwam die waterval vandaan? Ik huil nooit zo”.

 We spraken nog een poosje na. Over zijn huidige gezin en over zijn gezin van herkomst. Over zijn ouders, zijn vader, die zo graag succesvol was geweest, financieel gezien, maar bij wie dat ook niet gelukt was. We maakten een vervolgafspraak en hij gaf me spontaan een hug. Zijn gezicht was nog rood van het huilen maar hij zei dat hij zich kilo’s lichter voelde. Ik heb hem nog een paar keer gezien. Hij had direct weer gesolliciteerd naar zijn oude baan waar ze hem dolgraag terugwilden. Hij knapte zienderogen op…”

Lees het volgende verhaal