“KEN JIJ MARIEKE?”

Marieke is 38 jaar, getrouwd met Marcel en moeder van drie kids, Klaas (10), Maaike (8) en Susan (4).

Marieke werkt als verpleegkundige in het ziekenhuis in de flexpool en kent daardoor veel collega’s van alle afdelingen en heeft veel verstand van verschillende ziektebeelden.

Marieke werkt 32u, en draait ook avond en weekenddiensten zodat ze de opvoeding van hun drie kids met Marcel kan verdelen. Nou, ja verdelen, dat was het plan… Marcel begrijpt de behoeften van de kinderen minder goed dan zij en hij doet zn best in het huishouden maar doet t toch niet zo goed als zij zou willen; en voordat ze de instructie gegeven heeft, heeft ze het al net zo gauw zelf gedaan…

Mariekes ouders leven gelukkig allebei nog, maar haar moeder is aan het dementeren en ze helpt haar vader als mantelzorgster en ze vraagt zich in toenemende mate af hoe lang dit nog zo vol te houden is.

Haar werk heeft ze altijd met hart en ziel gedaan. Zorgen zit in haar bloed en ze krijgt nog altijd voldoening van dankbare patienten. Alle administratieve taken en de werkdruk leggen wel een wissel op haar werkplezier.

Naast werken is er gelukkig een leuke familie, veel vrienden en proberen ze regelmatig een avondje te prikken. Met de komst van de kinderen en de wisseldiensten is dat wel veel moeilijker geworden.

Twee keer per jaar op vakantie doen ze ieder jaar nog steeds!

In de zomer naar de camping in Zuid-Frankrijk en in de winter een weekje Centerparcs.

In deze vakanties is er eindelijk weer even tijd voor een dik boek vol romantiek en spanning en tijdschriften als de Happinez en De Linda. Naast lezen houdt Marieke van lekker met een wijntje voor de stacaravan en ‘s avonds uit eten of een spelletje met het hele gezin.

Ogenschijnlijk een modelgezin met hele normale kleine hobbeltjes. Marieke vraagt zich al wel een poos af waarom ze zo moe is en ze minder goed slaapt. Ze heeft regelmatig last van haar nek en haar lage rug houdt niet van lang zitten en slenteren.

Zware patienten probeert ze steeds vaker aan n collega over te dragen, hoewel dat niet meevalt.

Het valt haar op dat ze steeds meer last heeft van PHPD, pijntje hier pijntje daar.

Ze wil daar niet over zeuren, ze is tenslotte geen patient, maar het irriteert haar omdat ze wil dat haar lichaam meewerkt.

Even ontspannen zitten vindt ze heel erg moeilijk, want er ligt altijd werk. De wasmand blijft uitpuilen en de kids zijn makkelijk. Mama ruimt t toch wel op.

Marcel is druk met zijn eigen zaak, ook als hij thuis is en ze snapt wel dat hij moet investeren om er later de vruchten van te plukken. In het huishouden en de opvoeding leunt hij erg op haar. Heel dubbel, ze is er trots op dat zij hem zo kan steunen, maar ze voelt zich er wel regelmatig alleen voor staan… met name met Klaas, die is zo druk en luistert slecht. Maaike trekt haar eigen plan en Suus doet haar moeder nu al na, die zorgt voor iedereen en het is schattig en soms ook heel slecht aan te zien.

Zich uitspreken hoe ze zich voelt? Nee dat doet ze niet. Dat hoeft ook niet hoor, zo erg is t nou ook weer niet.

En als ze eindelijk een gezellig avondje heeft met vriendinnen wil zij de sfeer niet verpesten….

Marieke is een lieverd.

Marieke zorgt graag.

Marieke is alleen zo moe….

Als Marieke heel, heel eerlijk zou zijn, als ze dat zou durven…dan zou ze vertellen dat ze steeds vaker de gedachte heeft; hoe hou ik dit vol..???

Zij zorgt….zij zorgt voor iedereen…., maar wie zorgt er eigenlijk voor haar? Wat als ze eens Nee zou zeggen, wie zou ze dan overhouden? Wie zou het snappen en lief reageren? Wie zijn werkelijk haar vriendinnen? Stel dat ze ziek zou worden, wie zou er naast haar bed zitten? Zou Marcel bij haar blijven? Hij heeft zo vaak geen echte aandacht…

Wie ziet haar pijn? Wie ziet het werkelijk? Wie prikt door haar heen?

Niemand?

Of toch… pff, ze weet er eentje… nee, dit is te pijnlijk…. Kleine Suus… die ziet haar; zij helpt mee, probeert haar te ontzorgen…

Nee… dit wil ze niet. Dit wil ze echt niet.

Wat lijkt ze op haar moeder, zoals zij ook weer op haar moeder, op oma. De geschiedenis herhaalt zich.

Wat zou ze het tij graag keren…Suus de vrijheid willen geven, de vrijheid om zelf te bepalen, zich niet te confirmeren, zichzelf niet weg te geven; gewoon te doen waar ze lekker zelf zin in heeft!

Ach en trouwens, Klaas en Maaike voelen haar ook, ze weet het zeker. Klaas wordt er druk van en Maaike stil.

Als ze het allemaal hardop zou zeggen dan zou ze zo verschrikkelijk hard gaan huilen… en wat zou het dan opleveren?

Nee, ze moet volhouden, zorgen dat ze geen last hebben van haar. En zorgen dat Marcel van haar blijft houden.

En haar ouders ontzorgen; zij hebben tenslotte ook altijd voor haar gezorgd.

Diepe diepe zucht…

Wat een tweestrijd. Wat een dilemma….

Hoe komt ze hieruit?

Hoe kan ze nou zorgen dat ze EN voor haar dierbaren en haar patienten kan blijven zorgen EN dat ze niet meer zo moe is, dat ze zich energiek gaat voelen, dat ze niet meer zo bang is om afgewezen te worden, dat ze gewoon haar grens durft aan te geven… en dat ze Marcel zou durven vragen of hij vaker naar haar wil luisteren en iets leuks met haar wil doen…. net als vroeger….

Marieke houdt het nog maar net vol. Ze begint de tol te betalen met moeheid, hoofdpijn, spanning en pijn in haar lijf. Innerlijke onrust, veel gepieker en een toenemend gevoel van machteloosheid. Het geluk glipt door haar vingers. Het contact met haar man en kinderen is te vluchtig. Weet ze werkelijk wat er in hen omgaat? En wie weet er hoe zij zich achter haar masker voelt?

Wat verlangt ze naar rust. Naar echtheid, naar openheid en vrijheid. Naar zichzelf mogen en durven zijn….

En ze heeft geen idee hoe ze daar ooit komt.

Lees het volgende verhaal