“Niet klagen maar dragen!”

“Patricia was een sterke tante, een vechter, geen klager, een doorzetter en … ze kon niet meer. Ze barstte van de rugpijn en was doodmoe. Niet dat ze dat graag toegaf, maar tegen mij durfde ze het wel te zeggen. Haar prachtige bruine ogen keken fel en droevig tegelijk. Haar wallen verraadde haar uitputting…

Ze werkte 24 uur als manager van een team. De bedrijfsarts had haar aangeraden om tijdelijk te stoppen met werken en om een cursus mindfullness te gaan doen. Als het iets beter met haar ging mocht ze weer een paar uurtjes gaan werken op arbeidstherapeutische basis.

Ze vond het een waardeloos voorstel. Ze was namelijk niet ziek en ze ergerde zich altijd verschrikkelijk aan mensen die zich ziek meldden terwijl ze niet ziek waren.

En daarbij kwam dat ze dan thuis moest gaan zitten en thuis was er juist zoveel belasting. Ze had namelijk een ziek kind dat thuis was en heel veel verzorging nodig had. Zij en haar man deden bijna alles zelf. Gelukkig hadden ze hulp van familie en vrienden die om toerbeurten en volgens schema’s ook dagdelen verzorging op zich namen.

De fysieke en mentale belasting was eigenlijk te hoog, dat wist ze dondersgoed, maar het alternatief was dat hun zoon uit huis zou moeten om in een tehuis verzorgd te worden en dat was nog een brug te ver.

Schaakmat.

“En dan moet ik zeker in een groepje, bij de mindfullnesscursus, in een groepje met allemaal van die zeikerds, die zeuren en zaniken over niks. Die zeker thuis blijven als ze een beetje verkouden zijn en een snotneus hebben; daar kan ik helemaal niet tegen. Daar ga ik niet beter van worden!!”

“Kan het zijn dat jij iets zou kunnen leren van die zeikerds en zanikers?” vroeg ik aan haar.

“He?” zei ze, “wat bedoel je?”

“Ik bedoel of jij iets van hen zou kunnen leren?” herhaalde ik.

“Ik zou niet weten wat! Ik vind ze bloedirritant!”

Oeh, ze was heel fel. Veel lading. Onder zoveel lading zit vaak verdriet. Niet raar in haar geval. Het leek me te snel om daar direct op in te gaan. Eerst maar eens inzicht proberen te geven in valkuil en allergie. Mogelijk kan er daarna contact met de irritatie gemaakt worden, dacht ik.

“Heb je door, waarom jij ze zo bloedirritant vind? Waar komt dat vandaan?”

“Geen idee!” zei ze.

“Ik vind het gewoon. Van huis uit meegekregen misschien?”

“En weet je waar jij  ontzettend goed in bent? Wat een hele grote kwaliteit van jou is?”

Ze keek me onderzoekend aan.

“Vertel,” zei ze, “geen idee waar je naartoe wil…”

“Kan het zijn dat jij ontzettend goed bent in JUIST NIET zeiken en zaniken maar gewoon doorgaan, al ben je nog zo moe?”

“Oh”, zei ze.

“Ja dat klopt helemaal, ik ga altijd door, al ben ik doodmoe. Dat is ook mijn valkuil, natuurlijk dat weet ik heus wel.”

“En dan ga je over je grenzen heen he?”

“Klopt.”

“En weet je waar die mensen, die in jouw ogen zeiken, juist heel goed in zijn? Zij geven hun grens juist wel aan! Als jij ietsje meer zou doen zoals zij, zou dat jou heel veel minder energie kosten.”

Ik tekende een kernkwadrant.

Daarin staan -kwaliteit & valkuil – naast elkaar

en daaronder – allergie & uitdaging. En ik legde m uit.

Wat zou je ervan vinden als je al je energie die je nu tegen jezelf gebruikt, ook voor jezelf zou kunnen gebruiken?”

Ze zuchtte diep.

“Dat zou heerlijk zijn.”

“En weet je, uiteindelijk heeft jouw zoon er ook baat bij als het goed gaat met jou he.”

“Maar ik weet niet goed hoe dat moet. Ik ben zo gewend om door te gaan, ik voel die grens niet eens!”

“Daar gaan we oefeningen voor doen. Om te leren luisteren naar je lichaam. En je rug gaat je daarbij helpen, dat is je sterke plek.”

“Zo heb ik er nog nooit naar gekeken.” zei ze.

“Ik dacht dat het mijn zwakke plek was, maar ik begrijp wat je bedoelt. Ik krijg last van mijn rug als ik over mijn grenzen ga. Het zal niet makkelijk zijn, maar ik wil er graag aan werken. Want eerlijk gezegd kan het niet langer zo…”

“Je geeft je grens aan, je kan het!” zei ik, “Top!”

Ze keek me aan alsof ik net de spot met haar gedreven had, en ze begon keihard te lachen.

Keihard!

Ik schoot ook in de lach en ondertussen realiseerde ik me dat ze net zo goed keihard had kunnen huilen.

Dat ligt soms zo dicht bij elkaar…

Terug naar reviews